Ο  Γεώργιος Χατζηγιαννάκης, πρόσφυγας από την Ανατολική Θράκη,  συνεταιρίστηκε με τον επίσης Θρακιώτη πρόσφυγα Μιλτιάδη Αλτιναλμάζη, ιδρύοντας την εταιρία «Αλτιναλμάζης – Χατζηγιαννάκης».  

Το εργοστάσιο ανεγέρθηκε σε προνομιακή θέση της περιοχής Μπεχ Τσινάρ το 1924, που συνδεόταν  σιδηροδρομικώς  με το σταθμό και την αποβάθρα του λιμανιού. Το εργοστάσιο παρήγαγε 70 τόνους αλεύρι την ημέρα, σιμιγδάλι για τα μεγάλα μακαρονοποιία, καθώς και διάφορα προϊόντα για την κτηνοτροφία. Ο μηχανολογικός εξοπλισμός του εργοστασίου, ισχύος 240 ίππων, ήταν των γερμανικών οίκων «Άμμε-Γκίζεκε-Κόνεγκεν» και «Μπύλερ», το δε σύστημα παραγωγής ήταν επίσης, του γερμανικού οίκου Miag. Απασχολούσε 60 άτομα. Το 1927 είχε την ίδια περίπου παραγωγική,  60-70 τόννους ημερησίως.

Η παραγωγική πορεία του μύλου ανακόπηκε την περίοδο της κατοχής, μετά τη δολιοφθορά των βρετανικών δυνάμεων στο μηχανολογικό εξοπλισμό, προκειμένου να μη λειτουργήσει από το γερμανικό στρατό. Το 1958 μετά το θάνατο του Γεωργίου Χατζηγιαννάκη πωλείται στην «Αλλατίνη». Το 1987 αναγκάστηκε να σταματήσει τη λειτουργία του, λόγω μείωσης των εξαγωγών. Κατά το διάστημα αυτό εγκαταστάθηκαν στο εσωτερικό του αλεστικές κυλινδρομηχανές τύπου SIMON που μεταφέρθηκαν από τον Μύλο Αλλατίνη.

Το 1990 η Εταιρεία «ΜΥΛΟΣ Α.Ε.» ανέλαβε την μετατροπή του συγκροτήματος σε χώρο πολλαπλών εκδηλώσεων πολιτισμού και αναψυχής. Το εγχείρημα της αποκατάστασης και επανάχρησης ήταν πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα και έτυχε όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της διεθνούς αναγνώρισης. Το 1993, η εταιρεία διαχείρισης του Μύλου Χατζηγιαννάκη βραβεύτηκε με τιμητικό δίπλωμα από τη EUROPA NOSTRA για την αποκατάσταση του συγκροτήματος του Μύλου.

Το 2004 πυρκαγιά κατάστρεψε όλο το εσωτερικό του Μύλου και σήμερα το κτίριο είναι ερειπωμένο. Το 2005 τέσσερα από τα κτίρια του συγκροτήματος χαρακτηρίστηκαν ως μνημεία από το ΥΠ.ΠΟ. (ΦΕΚ 1978/Β/30-12-2005). Σήμερα είναι γνωστός ως «ο μύλος» κέντρο πολιτισμού και ψυχαγωγίας.

28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 2004 ΚΑΤΑΣΤΑΦΗΚΕ ΑΠΟ ΠΥΡΚΑΓΙΑ