«...Ξάφνου το εργοστάσιο σφυρίζει. Πηγαίνουμε μπρος στην πόρτα και περιμέ­νουμε. Με το σφύριγμα η αυλή γιομίζει γυναίκες και άντρες. [...] Αλλά τι χάλια! Χωρίς άλλο θα είναι από τα κατώτατα στρώματα της φτώχειας. Όλων των ηλι­κιών, φορούν σχεδόν κουρέλια. Μαθαίνομε πως δουλεύουν δεκάωρο, ότι παίρνουν 30 δραχμές την ημέρα και ότι πιάνουν δουλειά στις 7 το πρωί».

Ο τόπος είναι το «κοκκαλάδικο Κροντηρά» στο Ρουφ, ένα εργοστάσιο όπου κατασκευάζονται χτένια, σαπούνια τουαλέτας, κόλλες και άλλα προϊόντα από την επεξεργασία οστών. Ο χρόνος είναι τα μέσα της δεκαετίας του '30 ενώ ο άνθρωπος που πήρε το τραμ 4 και στήθηκε στην πύλη του εργοστασίου είναι η Γαλάτεια Κα­ζαντζάκη, που τότε έκανε μια σειρά ρεπορτάζ για τους «Αθλίους των Αθηνών» τα οποία δημοσιεύτηκαν στην αριστερή εφημερίδα Ελευθέρα Γνώμη, που η έκδοση της διακόπηκε από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου.

Μέχρι να φτάσει στο εργο­στάσιο, η Καζαντζάκη περνά από τα ταμπάκικα, τη συνοικία των βυρσοδεψείων: «Αλλά τι είναι αυτή η δυσωδία που κυριαρχεί στον αέρα; Γιατί βρωμά έτσι αυτός ο τόπος; Μια δυσωδία ανοιχτού οχετού διάχυτη. Αλλά και τι λάσπες! Παντού λιμνάζοντα βρωμόνερα. Από τη βροχή τη χτεσινή, λέω καθώς προχω­ρώ. Ομολογώ πως νιώθω κάποια ανησυχία αόριστη. Παραείναι άγριο το τοπίο. Έπειτα ένα τρένο σφυρίζει τόσο μελαγχολικά κάπου μακριά. Και τα σκυλιά τ' άγρια που γαβγίζουν μέσα από τις κλεισμένες πόρτες! [...] Τι κόλαση είναι αυτή! Πώς μπορούν κι αναπνέουν αυτόν τον αέρα, πώς αντέχουν σ' αυτή την αποσύν­θεση που τους περιβάλλει;»

Πηγή : Oι αόρατοι άνθρωποι. Απεικονίσεις της εργατικής τάξης στα ΜΜΕ

Μέσα στον χώρο των παλιών εγκαταστάσεων υπάρχει κτήριο όπου στεγάζεται η πετρελαιομηχανή παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για το εργοστάσιο και τις γύρω βιομηχανικες μονάδες της εποχής. Τώρα ο χώρος προσφέρει υπηρεσίες εστίασης. Η πετρελαιομηχανή δεσπόζει στον χώρο.
Φωτογράφιση δεν μου επετράπει.  Οι εσωτερικές φωτογραφίες είναι απο την σελίδα του καταστήματος στο facebook & google map.