Ο φάρος κατασκευάστηκε από τη Γαλλική Εταιρεία Οθωμανικών Φάρων (Administration Generale des phares de l Empire Ottoman) το 1890. Σύμφωνα με την παράδοση, επειδή στην περοχή ναυάγησε κάποιος Πάπας της Ρώμης, ονομάστηκε έτσι ως ανάμνηση του συμβάντος. Βρίσκεται απέναντι από το φάρο Αρμενιστή της Μυκόνου. Το αρχικό φωτιστικό μηχάνημα ήταν κατασκευή της εταιρείας "Sautter Lemmonier et Cie", εξέπεμπε μια λευκή αναλαμπή κάθε λεπτό, ενώ η φωτοβολία του έφτανε τα 23 ν.μ. Λειτουργούσε με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο. Εντάχθηκε στο Ελληνικό φαρικό δίκτυο το 1913. Χαρακτηρίστηκε ως καταδιοπτρικός Β Τάξεως. Το 1933 εγκαινιάστηκε η λειτυργία του με "λυχνία πυρακτώσεως δια πετρελαϊκών ατμών των 82 mm. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε σβηστός και κατά τη διάρκεια της Κατοχής χρησιμοποιήθηκε από τους Ιταλούς ως φυλάκιο. Μετά την αποχώρηση των Ιταλών, προκλήθηκαν ζημιές στο οίκημα, τον πύργο και το φωτιστικό μηχάνημα. Το 1945 στα πλαίσια της ανασυγκρότησης του φαρικού δικτύου, επαναλειτούργησε με την προσωρινή τοποθέτηση αυτόματου πυρσού ασετυλίνης, ενώ ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης, που ολοκληρώθηκαν το 1949 και τοποθετήθηκαν νέα φωτιστικά μηχανήματα. Τα έτη 1958 και 1979, πραγματοποιήθηκαν νέες επισκευαστικές εργασίες. Το 1980 ο φάρος ηλεκτροδοτήθηκε με εφεδρικό το σύστημα πετρελαίου. Το 2000 αυτοματοποιήθηκε πλήρως. Σήμερα λειτουργεί ως επιτηρούμενος ηλεκτρικός, με χαρακτηριστικό μια λευκή αναλαμπή ανά είκοσι δευτερόλεπτα και φωτοβολία 25 ν.μ. 

Σύμφωνα με το ΦΕΚ της 14ης Αυγούστου 1915, η επάνδρωση του φάρου είχε οριστεί ως εξής: Δύναμη πέντε ανδρών, από τους οποίους ένας επιστάτης Α' Τάξεως και τρεις φύλακες, α', β' και γ' τάξεως. 

Το κτίριο του φάρου είναι ισόγειο, αποτελούμενο από διάδρομο, χολ, τρια δωμάτια, κουζίνα μια αποθήκη και ένα φούρνο. Έχει εστιακό ύψος 65 μέτρα και ο κυλινδρικός πύργος 11 μέτρα.