Η Τριανταφυλλίδειος Γεωργική σχολή Βυτίνας ιδρύθηκε το 1895 σε εκτέλεση των διαθηκών του μεγάλου ευεργέτη  Παναγιώτη Τριανταφυλλίδη μετά από μακροχρόνιες προσπάθειες των Βυτιναίων, διότι το Ελληνικό Δημόσιο αδιαφορούσε προς όσα όρισε ο διαθέτης. Ο τότε δήμαρχος Βυτίνας Ιωάννης Λαμπρινόπουλος με έντονη παρέμβαση προς τον πρωθυπουργό και φίλο του Θεόδωρο Δεληγιάννη κατόρθωσε υλοποιώντας τους όρους των διαθηκών Τριανταφυλλίδη να ιδρυθεί η σχολή Βυτίνας και παράλληλα να ανεγερθεί το μεγαλοπρεπές τριώροφο κτίριο. 
Το συγκρότημα της Τριανταφυλλιδείου σχολής αποτελείται από τρία μέρη: α) το τριώροφο κεντρικό κτίριο εμβαδού 1000 τ. μ. περίπου με τούς βοηθητικούς αποθηκευτικούς χώρους, β) το αγρόκτημα έκτασης περίπου 113 στρεμμάτων και γ) το δασικό πειραματικό αλσύλλιο ή «δασάκι» όπως είναι γνωστό έκτασης 37 στρεμμάτων.
Το κτίριο της σχολής ολοκληρώθηκε το 1895. Είναι νεοκλασικού ρυθμού με μεγάλα και πολλά ανοίγματα και αποτελείται από υπόγειο και δύο ορόφους με κεραμοσκεπή στέγη διακοσμημένη με ακροκέραμα. Πλησίον υπάρχουν βοηθητικοί αποθηκευτικοί χώροι 200 περίπου τ. μ. Το κτίριο επισκευάσθηκε και ανακαινίσθηκε πρόσφατα (τα έργα ολοκληρώθηκαν το 2013 με δαπάνη του κληροδοτήματος Τριανταφυλλίδη. Στον πρώτο όροφο δημιουργήθηκαν τρεις μεγάλες αίθουσες διαλέξεων με τους αντίστοιχους βοηθητικούς χώρους και στον δεύτερο δεκατρία γραφεία. Οι αποθηκευτικοί χώροι συντηρήθηκαν και δημιουργήθηκε χώρος διαλέξεων, αίθουσα μουσείου μελισσοκομίας, γραφεία του σωματείου «φίλοι του Τριανταφυλλιδείου κληροδοτήματος» και άλλοι βοηθητικοί χώροι. Από το 2006 με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού το κτίριο έχει ανακηρυχτεί διατηρητέο ως μνημείο νεώτερης Ελληνικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς.
Το αγρόκτημα έκτασης 113 στρεμμάτων καλλιεργείτο συστηματικά από τις αρχές του 20ου αιώνα στα πλαίσια της λειτουργίας της σχολής αλλά και μετέπειτα παράγοντας σημαντικές ποσότητες προϊόντων (μήλα, αχλάδια, όσπρια, δημητριακά), τις οποίες διέθετε σε μικρές τιμές στην τοπική κοινωνία. Τα προϊόντα του έτυχαν πολλές φορές χρυσών βραβείων της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Μετά την εγκατάλειψή του στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα ερημώθηκε και η επανακαλλιέργειά του πραγματοποιήθηκε το 2013. Σήμερα γίνονται προσπάθειες οργάνωσης και παραγωγικής απόδοσης.