Στην άκρη της πόλης μου της Λάρισας κοντά στις όχθες του Πηνειού και μέσα στην πρωινή ομίχλη, ένα παλιό τουβλοποιειο. Η περιοχή λέγεται Καμίνια στην άκρη της συνοικίας Νέας Σμύρνης. Ανήκε στην οικογένεια Λιοντου, πολλοί νέοι απ' την πόλη αλλά και απ' τα γύρω χωριά δούλεψαν εδώ. Ήταν δύσκολα να βρεθεί δουλειά τότε σε μια εποχή που στη Λάρισα ζητούσαν κοινωνικά φρονήματα να σε προσλάβουν. ήταν τυχερός ο θείος μου μετά τη Μακρόνησο να δουλέψει εκεί. Τότε η περιοχή ήταν γεμάτη καλαμιώνες και πρόχειρα μποστάνια. Η κάψα και η υγρασία του Λαρισινου καλοκαιριού αφόρητη, και άλλο τόσο αβάσταχτα ο χειμώνας και η υγρασία του ποταμού. Τώρα γύρω του έχουν χτιστεί σπίτια και πολυκατοικίες. Τέρμα της οδού Ευκλείδου. Και κάπου εκεί στην πρωινή μας βόλτα μες στην ομίχλη σα να ακούω το κουδούνι της καραντανας (ποδηλάτου) του θείου μου και άλλων τόσων νέων που κατέφθαναν για το μεροκάματο... Μαρτυρία κας Νάσιας Φαναράκη