Ο φάρος κατασκευάστηκε το 1912* από τη "Γαλλική Εταιρεία Οθωμανικών Φάρων", στο ομώνυμο ακρωτήριο της Λήμνου, απέναντι από την έξοδο των Δαρδανελίων. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους εντάχθηκε στο Ελληνικό Φαρικό Δίκτυο. Φάρος Γ' Τάξεως που λειτουργούσε με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο και εξέπεμπε τριάδα λευκών εκλάμψεων κάθε δέκα δευτερόλεπτα και η φωτοβολία του έφτανε τα 19 ναυτικά μίλια. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε σβηστός και στα πλαίσια ανασυγκρότησης του Φαρικού Δικτύου, επαναλειτούργησε με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο. Το 1988 αντικαταστάθηκαν τα μηχανήματα πετρελαίου, ο φάρος ηλεκτροδοτήθηκε και λειτούργησε ως αυτόματος ηλεκτρικός με χαρακτηριστικό τρεις λευκές αναλαμπές ανά 30 δευτερόλεπτα και φωτοβολία 22 ναυτικά μίλια. Ο πύργος του φάρου είναι λιθόκτιστος κυλινδρικός με ύψος 21 μέτρα** και εστιακό ύψος (από την επιφάνεια της θάλασσας ως το φωτιστικό μηχάνημα) 50 μέτρα. 

Ο πύργος βρίσκεται στη συνέχεια του φαρόσπιτου και ενώνεται με αυτό εσωτερικά μέσω αψιδωτού διαδρόμου (λύση που χαρακτηρίζει πολλούς φάρους της "Γαλλικής Εταιρείας Οθωμανικών φάρων"). Το φαρόσπιτο είναι ισόγειο και αποτελείται από χολ, τρία υπνοδωμάτια, και κουζίνα, τουαλέτα και αποθήκη. 

Ο φάρος έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο και σήμερα χρησιμοποιείται ως χώρος παραθερισμού για τα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού. 

*Αναφέρεται και η χρονολογία 1908 (Φάροι της Ελλάδας). 

**Υπάρχουν διαφορετικές αναφορές για το ύψος του. Στο κείμενο χρησιμοποιείται η αναφορά της Υπηρεσίας Φάρων. Αναφέρεται επίσης ύψος: 18 μέτρων (Γ. Παπαδόπουλος, Γ. Σκουλάς), 25 μέτρα (Φάροι της Ελλάδας)