Η αλεστική της οικογένειας Μηλιώτη χτίστηκε και χρησιμοποιήθηκε από το 1870 από το Δημήτριο Μηλιώτη, προπαππού των σημερινών ιδιοκτητών Δημήτρη και Διονύση Μηλιώτη, κληροδοτήθηκε στο γιο του Διονύσιο και λειτούργησε για έναν αιώνα για την παραγωγή λαδιού της οικογένειας, ενώ στον ίδιο χώρο γινόταν και το στίψιμο των σταφυλιών . Το κτίριο είναι φτιαγμένο από πέτρα , διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση και βρίσκεται στην Τοπική Κοινότητα Βελονάδων του Δημοτικού Διαμερίσματος Εσπερίων Κέρκυρας, δίπλα στον παλιό Ελαιουργικό Συνεταιρισμό Βελονάδων. Ο ξύλινος εξοπλισμός του είναι χειροποίητος και διασώζεται μαζί με τα παλιότερα εξαρτήματά του που παραμένουν στο χώρο, όπως η παλιά ξυλόβιδα που αντικαταστάθηκε από μεταλλική. Η βάσκα της αλεστικής φτιάχτηκε από πελεκητή πέτρα με αιχμηρό τελείωμα στο βυθό της, έχει διάμετρο περίπου 3 μέτρα και βάθος 0,50 cm και λειτουργούσε με 3 λιθάρια που κινούνταν με τη βοήθεια του Γρίβα (ή Κίτσος: το άλογο της οικογένειας). Τα λιθάρια διατηρούν το συνδετήριο σίδερό τους και στο εσωτερικό της βάσκας υπάρχει η κουτάλα συλλογής της ελαιόμαζας . Ο στάντης στερεώνεται πάνω στο κατωλίθι ενώ τα λιθάρια περιστρέφονται συνδεδεμένα με 3 μήκη αξόνων, ο μεγαλύτερος από τους οποίους βρίσκεται πίσω από τη θέση του αλόγου. Στο χώρο η οικογένεια κρατάει το μεταλλικό "ζυφτήρι και "τα κότσια" συμπίεσης, τις σφυρίδες και δίπλα το κατωλαύρι (χώρος συλλογής λαδιού), τις παλιές "τίνες" (ξύλινα βαρέλια λαδιού), τα χωνιά , τον ξύλινο "εργάτη" και τη "στάγκα" για το στίψιμο, το "σύκλο" νερού, το "ξεστί" (μεζούρα για το λάδι που έβγαζαν από το κατωλαύρι). Στη σχετική φωτογραφία διακρίνεται η τρύπα - ένδειξη πλήρωσης στην κορυφή του. Η πίσω πόρτα οδηγούσε στο σταύλο του αλόγου και στην πίσω αυλή υπάρχει ακόμη το παλιό πηγάδι.

Διονύσιος και Δημήτριος Μηλιώτης (ιδιοκτήτες της Αλεστικής)