Αν και το ορυκτό είναι ο ασβετίτης, λόγω της ομοιότητας, είχε επικρατήσει ο όρος "ταλκ" και ο χώρος επεξεργασίας "νταλκοτριβείο" ή "νταλκοσπαστήριο". Ο ασβεστίτης ήταν υλικό πρόσμιξης των σαπουνιών, ώστε να μετριάζεται η γλοιώδης υφή τους. Το σύνηθες ποσοστό πρόσμιξης, ήταν από 5- 30%, ενώ όταν υπερέβαινε το 50% επρόκειτο πια για νοθεία.  Για τη νοθεία του σαπουνιού, είχε εκδοθεί ακόμα και βυζηρικό διάταγμα, το 1898 , για την κατάργηση της πρόσμιξης. Μετά όμως τις αντιδράσεις των σαπωνοποιών το διάταγμα ακυρώθηκε. Απ' την άλλη όμως, ο Οθωμανικός Ναύσταθμος προμηθευόταν νοθευμένο με ξένες ουσίες σαπούνι από τη Λέσβο έως 80%, όχι μόνο λόγω χαμηλότερου κόστους, αλλά επειδή συνδύαζε τον καθαρισμό με την απολέπιση. 

Στην παραλία της Μελίντας βρίσκεται ερειπωμένο το "νταλκοτριβείο" των Θρασύβουλου Μελανδινού και Ευσταθίου Γιαλούρη, του 1912.