Τα Παλιά Δημοτικά Σφαγεία Πάτρας αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα δημοτικής βιομηχανικής αρχιτεκτονικής και κρίσιμο κομμάτι της ιστορίας της αστικής υποδομής της πόλης στις αρχές του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με σχετικές αναφορές, τα σφαγεία κτίσθηκαν το 1903 επί δημαρχίας Δ. Βότση και χωροθετήθηκαν στην Ακτή Δυμαίων, απέναντι από το νέο λιμάνι της Πάτρας, σε θέση που τα συνέδεε άμεσα με τη λιμενική και εμπορική ζώνη. Το συγκρότημα αναγνωρίζεται ως κηρυγμένο νεότερο μνημείο και έχει χαρακτηρισθεί ως έργο τέχνης με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, στοιχείο που τεκμηριώνει τη σημασία του όχι μόνο ως υποδομή υγιεινής/διατροφικής επάρκειας αλλά και ως αρχιτεκτονικό τεκμήριο της εποχής του. Στη σύγχρονη περίοδο, το συγκρότημα έχει ενταχθεί σε στρατηγική μετασχηματισμού της παραλιακής ζώνης της Πάτρας και επαναχρήσης ιστορικών βιομηχανικών κελυφών για πολιτιστικές και δημιουργικές λειτουργίες. Στο πλαίσιο αυτό, έχει παρουσιαστεί σχέδιο μετατροπής των Παλαιών Σφαγείων σε πολυδύναμο κόμβο εκπαίδευσης και πολιτισμού, με κέντρο αναφοράς το Πατρινό Καρναβάλι και στοιχεία άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς που το συνοδεύουν. Ως κύριος του έργου αναφέρεται ο Δήμος Πατρέων, με την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας να αναλαμβάνει ενέργειες που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της για τη διευκόλυνση της πορείας υλοποίησης.