Στη Λίμνη Ευβοίας, παραθαλάσσια εγκατάσταση που συνδέεται στη συλλογική μνήμη ως «καμίνι» αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση βιομηχανικού κελύφους που επαναχρησιμοποιήθηκε στον σύγχρονο τουριστικό ιστό. Πρόκειται για εγκατάσταση κάμινου λευκόλιθου (μαγνησίτη), η οποία τροφοδοτούνταν με υλικό που μεταφερόταν από το μεταλλείο μέσω εναέριου «σιδηροδρόμου» (εναέριας μεταφοράς σε μεταλλικούς πυλώνες).

Η ευρύτερη περιοχή της βόρειας–κεντρικής Εύβοιας διαθέτει έντονο αποτύπωμα εξορυκτικών δραστηριοτήτων και σχετικών μεταφορικών υποδομών. Σε τεκμηρίωση για τη βιομηχανική/σιδηροδρομική κληρονομιά της περιοχής (Μονή Γαλατάκη – ορυχεία – σιδηρόδρομοι), καταγράφονται ορυχεία λευκόλιθου της Μονής Γαλατάκη (σε συγκεκριμένες θέσεις) και οι τρόποι μεταφοράς του εξορυσσόμενου υλικού, με χρήση επιφανειακών βιομηχανικών σιδηροδρόμων (με ιππήλατη ή μηχανική έλξη) αλλά και εναέριου συστήματος μεταφοράς «σε μεταλλικούς πυλώνες», ηλεκτροκίνητου, με αναφερόμενο μήκος γραμμής 6.819 μ. και περίοδο λειτουργίας 1904–1941, στο πλαίσιο εκμετάλλευσης από την Anglo‑Greek Magnesite Company Ltd (1902–1959). Το πλαίσιο αυτό είναι κρίσιμο για την κατανόηση του παραγωγικού τοπίου της Εύβοιας, μέσα στο οποίο εντάσσονται και επιμέρους βιομηχανικά ίχνη/εγκαταστάσεις που σήμερα έχουν αλλάξει χρήση ή σώζονται αποσπασματικά.​

Σήμερα, στην περιοχή της εγκατάστασης διατηρείται η χαρακτηριστική κάμινος και ίχνη από τη σκάλα φόρτωσης, στοιχεία που λειτουργούν ως υλικό τεκμήριο της παλαιότερης παραγωγικής χρήσης, ακόμη και όταν το κέλυφος έχει ενταχθεί σε νέα λειτουργία