Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος καταγόταν από την Κορώνη της Μεσσηνίας. Αν και νυμφεύθηκε κόρη πλούσιας οικογένειας από τον Πύργο, βρέθηκε εργάτης σε εργοστάσιο μεταλλοτεχνίας στην Πάτρα. Εκεί απέκτησε τις πρώτες γνώσεις στο αντικείμενο αυτό. Το 1908 κατέληξε στον Πειραιά, όπου σε ένα υπόγειο οίκημα ίδρυσε μια μικρή μεταλλουργική βιοτεχνία. Ως το 1926, η παραγωγή της επιχείρησης περιοριζόταν σε απλά μεταλλικά είδη, όπως τασάκια, ορειχάλκινα προϊόντα, είδη κιβωτιοποιϊας κ.α. Το 1926, ανακαίνισε το μικρό εργοστάσιο και πρόσθεσε νέο εξοπλισμό που προμηθεύτηκε έπειτα από ταξίδι του, σε Βιέννη, Βουδαπέστη και διάφορες πόλεις της Γερμανίας. Έτσι προχώρησε στην παραγωγή λαμπών πετρελαίου, που ως τότε εισάγονταν κυρίως από την Ουγγαρία. Λόγω της ,μεγάλης ζήτησης του νέου προϊόντος, το 1934 άφησε τη μικρή βιοτεχνία και ίδρυσε νέο εργοστάσιο, στη συμβολή των οδών Αρτεμισίου και Γραβιάς. Το 1937 το νέο εργοστάσιο παρήγαγε επίσης  μεταλλοσφραγίδες, σύρματα, αγκράφες, συνδετήρες σιδηροταινιών, τάπες βαρελιών, πώματα φιαλών κλπ. Έτσι ξεκινά εξαγωγική δραστηριότητα προς Αίγυπτο, Μέση Ανατολή, ακόμα και στην Αιθιοπία. Με την έναρξη της Κατοχής, το εργοστάσιο κλείνει και το 1944 ο Ευάγγελος Μυτιληναίος πεθαίνει. Μετά την απελευθέρωση και συγκεκριμένα το 1946, το εργοστάσιο επαναλειτουργεί από τα παιδιά του Ευαγ. Μυτιληναίου, τους Νικόλαο, Γεώργιο, Ευστάθιο και Σωτήριο. Η επαναλειτουργία του εργοστασίου βασίστηκε αρχικά, σε λιωμένα κουτιά γάλακτος από μεγάλη παρτίδα του Ερυθρού Σταυρού. Την ίδια περίοδο αρχίζει την παραγωγή οικιακών σκευών από αλουμίνιο (κυρίως κατσαρόλες) με σήμα τον κόκορα. Στις αρχές της δεκαετίας του 50, καλύπτει περίπου το 90% της ελληνικής αγοράς και παράγει ειδικούς μεταλλικούς σωλήνες άρδευσης ενώ γίνεται προμηθευτής μεγάλων βιομηχανιών, όπως η Φιξ, αλλά και της Δ.Ε.Η. (σ.σ. αλουμινένιες "χελώνες" για τους μετρητές). Αν και στα μέσα της δεκαετίας του 50 η εταιρεία ακμάζει, ανακύπτουν σοβαρά προβλήματα μεταξύ των αδελφών. Ο Νικόλαος, ως μεγαλύτερος θεωρεί ότι του ανήκει δικαιωματικά η πρωτοκαθεδρία και η λήψη των αποφάσεων. Η διάσταση απόψεων οδηγεί σε σύγκρουση, πιου κορυφώνεται με τη διαφωνία των τριών μικρότερων σχετικά με την ίδρυση νέου εργοστασίου στα Οινόφυτα, που αποτέλεσε επιλογή του Νίκου. Η κατάσταση οδηγείται στη σταδιακή πώληση των μεριδιών και της αποχώρησης των τριών μικρότερων από την ετιαρεία.