Ο Νικόλαος Καστρινάκης με καταγωγή από τις Γούβες Ηρακλείου, ίδρυσε το 1898 αλευρόμυλο στη θέση "Τρεις Καμάρες" έξω από την περιτειχισμένη πόλη του Ηρακλείου. Η επιτυχία του εγχειρήματος οδήγησε στην ανανέωση των εγκαταστάσεων το 1906 και ξεκίνησε η λειτουργία με χρήση πετρελαιομηχανής 140 ίππων. Το Μάιο του 1923 πέθανε ο Νικόλαος Καστρινάκης και τη διεύθυνση ανέλαβαν οι γιοί του, Γεώργιος και Αντώνιος Καστρινάκης. Εκείνοι ανανέωσαν τον εξοπλισμό, εγκαθιστώντας κυλινδρόμυλο συστύματος "BUHLER"με παραγωγή 30 τόνους το 24 ωρο. Διέθετε εγκαταστάσεις ζυμωτηρίου και κλιβάνων, ενλω προμηθευόταν νερό από ιδιόκτητο πηγάδι. 

Ο Νικόλαος Καστρινάκης ήταν ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε και έστησε τον πρωτοποριακό για την εποχή του αλευρόμυλο. Παιδί πολυμελούς οικογένειας, εγκατέλειψε σύντομα τις Γούβες, όπου μεγάλωσε, για να αναζητήσει ένα νέο μέλλον στην κοσμοπολίτικη εκείνα τα χρόνια Σμύρνη, σε ηλικία 10 ετών, όπου έζησε κοντα σε συγγενείς του για δεκαπέντε χρόνια. Εργάστηκε σε φούρνο,  αρχικά ως βοηθός ζυμωτή. Στη συνέχεια ως τεχνίτης. Εκεί έμαθε πολύ καλά την τέχνη του φούρναρη. Αργότερα μετανάστευσε στην Οδησσό, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο σταριού. Μετά από είκοσι χρόνια μετανάστευσης, επέστρεψε στο Ηράκλειο. Με χρήματα από το εμπόριο σταριού, αγόρασε το οικόπεδο από κάποιον Τούρκο, το 1896, με σκοπό την ίδρυση σύγχρονου αλευρόμυλου. Η βιομηχανική μονάδα κατασκευάστηκε εξαρχής για δύο χρήσεις. Η μία χρήση ήταν του φούρνου και η άλλη του πετρόμυλου, δηλαδή αλευρόμυλου με πέτρες. Το εργοστάσιο δούλεψε αρχικά με κινητήρια δύναμη την ατμομηχανή. Στο πίσω μέρος, όπου στις μέρες μας βρίσκεται ένας πύργος νερού, ήταν εγκατεστημένη η καπνοδόχος της ατμομηχανής. Οι δύο γιοι του Αντώνιου Καστρινάκη ακολο'υθησαν τα χνάρια του πατέρα τους και πήραν κι εκείνοι το δρόμο της ξενιτιάς με προορισμό τη Σμύρνη. Μετά από χρόνια σπουδών στο εκεί Αμερικανικό Κολέγιο επέστρεψαν για να αναλάβουν τον εκσυγχρονισμό της οικογενειακής επιχείρησης. Η μονάδα πήρε την τελική της μορφή την περίοδο 1932-1933. Ήταν από τους πλέον σύγχρονους αλευρόμυλους, όχι μόνο στην Κρήτη, αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Είχε ελβετικά μηχανήματα, που ήταν πρωτοποριακή εργοστασιακή κατασκευή. Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο μύλος κατασχέθηκε από τους εισβολείς. Αρχικά από τους Ιταλούς και έπειτα από τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί φρουρούσαν το μύλο, τους εργάτες. Και φυσικά και το στάρι, όπως και το αλεύρι, διότι ήταν είδος πρώτης ανάγκης. Με την κατοχή, ο μύλος παρήγαγε για τους κατακτητές το αλεύρι που ήθελαν, για διάφορες δικές τους χρήσεις. Για ένα διάστημα μετά την κατοχική περίοδο, υπήρξε ο μόνος σε λειτουργία αλευρόμυλος στην Κρήτη. Στη δεκαετία του 1950  και συγκεκριμένα το 1953, έγινε νέα επέκταση του εργοστασίου, αποθήκες και εγκατάσταση μύλου για ζωοτροφές. Όμως ο ανταγωνισμός τόσο από αλευρόμυλους της Κρήτης, όσο και από την υπόλοιπη Ελλάδα γίνονται σκληρότερος. Η δυνατότητα των ανταγωνιστών να κάνουν μεγάλες πιστώσεις,  Τα χρόνια όμως περνούν και οι όροι του ανταγωνισμού γίνονται όλο και πιο σκληροί. «Υπήρξαν κατόπιν περίοδοι με οξύτατο ανταγωνισμό τόσο με φόντο τους κυλινδρόμυλους Κρήτης, όσο και με την εμφάνιση άλλων μύλων από την υπόλοιπη Ελλάδα. Οι τιμές, τα έσοδα του εργοστασίου, άρχισαν να πέφτουν. Κυρίως γιατί οι άλλες επιχειρήσεις ήταν σε θέση να κάνουν μεγάλες πιστώσεις. Αποτέλεσμα ο κυλινδρόμυλος να κηρύξει πτώχευση το 1976.