Στα βήματα της ιστορίας με γεγονότα και πρόσωπα, ο Μανωλης Τασιάδης πάντα με συναρπάζει με τις γνώσεις του και την μνήμη του. Μαζί περπατήσαμε στα βήματα της ιστορίας, στους γύρω χώρους από το Αεροδρόμιο του Αμυγδαλεώνα στο φυλάκιο και ταυτόχρονα τον χώρο παραγωγής ρεύματος το οποίο τροφοδοτούσε το Αεροδρόμιο. Στην διάρκεια της σκληρής Βουλγαρικής κατοχής 1941-44 οι κάτοικοι του χωριού υποχρεώθηκαν με την βία να χτίσουν τα οικήματα των κατακτητών μέσα στο χώρο του αεροδρομίου όπως και ένα μικρό κτίσμα δίπλα σε αυτό στο οποίο εγκατέστησαν μια γεννήτρια ρεύματος και μια μικρή φρουρά. Τα υπολείμματα από το κτίσμα εκείνο υπάρχουν σήμερα με εμφανή σημάδια από την εποχή εκείνη. Ο κ. Μανώλης με διηγήθηκε ιστορίες από την ταραγμένη εκείνη εποχή, μικρό παιδί ο ίδιος, βαθιά χαράχτηκαν στην μνήμη του. Μου είπε ακόμα ότι στο ίδιο κτίριο έφτασε και το ρεύμα μεταπολεμικά από το αντλιοστάσιο ύδρευσης του Δήμου Καβάλας στα Αμισσιανά με πρωτοβουλία του τότε Δημάρχου Μιχάλη Λολίδη και πως τότε πήρε ρεύμα και η κοινότητα Αμυγδαλέωνα με διαχειριστή τον Γεωργικό συνεταιρισμό.

Κατά την περίοδο της Βουλγαρικής Κατοχής (1941-1944) στη Μακεδονία και τη Θράκη, μεταφέρθηκαν μεγάλες ποσότητες δομικών υλικών από τη Βουλγαρία για την ανέγερση δημόσιων κτιρίων, φυλακίων και οχυρωματικών έργων. Το κεραμίδι της φωτογραφίας παρουσιάζει τα εξής χαρακτηριστικά που επιβεβαιώνουν την προέλευσή του: Έχει σφραγίδα με το οικόσημο του λέοντα στο κέντρο που είναι το εθνικό σύμβολο της Βουλγαρίας. Αν παρατηρήσετε προσεκτικά το ανάγλυφο κείμενο γύρω από το λιοντάρι, πρόκειται για κυριλλική γραφή. Συχνά αναγράφεται η τοποθεσία παραγωγής (π.χ. Стражица - Strazhitsa ή Попово - Popovo, περιοχές γνωστές για την κεραμοποιία τους) ή το όνομα του εργοστασίου. Τέτοια κεραμίδια βρίσκονται ακόμα και σήμερα σε παλιά κτίρια, κυρίως σε περιοχές όπως οι Σέρρες, η Δράμα και η Καβάλα, αποτελώντας ιστορικά τεκμήρια εκείνης της περιόδου. Με βάση τη σφραγίδα του λιονταριού και το ιστορικό πλαίσιο, οι δύο πιθανότερες πηγές παραγωγής είναι: Εργοστάσιο Στράτζιτσα (Стражица): Το σημαντικότερο κέντρο κεραμοποιίας στη Βουλγαρία. Τα κεραμίδια αυτά έφεραν συχνά το εθνικό έμβλημα (λιοντάρι) και την επιγραφή της πόλης. Θεωρούνταν τα καλύτερης ποιότητας στα Βαλκάνια και χρησιμοποιήθηκαν εκτεταμένα για τα δημόσια κτήρια και τα φυλάκια που ανήγειρε η βουλγαρική διοίκηση στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη. Εργοστάσιο Πόποβο (Попово): Ένα ακόμα μεγάλο κέντρο παραγωγής (όπως το εργοστάσιο «Родна индустрия»), του οποίου τα προϊόντα ήταν ευρέως γνωστά για την ανθεκτικότητά τους. Όλα όσα χτίστηκαν την ζοφερή εκείνη εποχή έγιναν με την βία την οποία εφάρμοζαν οι φασίστες κατακτητές στους ντόπιους πληθυσμούς. Πληροφορίες για το κεραμίδι Βουλγάρικης παραγωγής απο τον κο Κ.Παπακοσμά