Εξόρυξη προσχωματικού χρυσού στον Γαλλικό ποταμό του Κιλκίς με τη χρήση μιας τεράστιας βυθοκόρου. Η περίφημη βυθοκόρος (δράγα) του Γαλλικού ποταμού, ο οποίος κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Εχέδωρος (δηλαδή ο ποταμός που «έχει δώρα», λόγω του προσχωματικού χρυσού που μετέφερε στην κοίτη του) Η Εταιρεία και η Αγορά του Μηχανήματος Ίδρυση της Εταιρείας: Το 1938 ιδρύθηκε η ιδιωτική εταιρεία «Χρυσορυχεία Βορείου Ελλάδος» με πρόεδρο τον Ηλία Ηλιόπουλο, με σκοπό την εντατική και βιομηχανική εκμετάλλευση του χρυσού. Το Πλωτό Μηχάνημα: Η εταιρεία εισήγαγε πράγματι ένα τεράστιο πλωτό εργοστάσιο/εκσκαφέα (βυθοκόρο), το οποίο συναρμολογήθηκε επί τόπου στο ποτάμι. Η Διακοπή του 1940: Η βυθοκόρος ξεκίνησε να λειτουργεί στα τέλη της δεκαετίας του '30, όμως η δραστηριότητά της διακόπηκε απότομα το 1940 λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής κατοχής. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το μηχάνημα υπέστη τεράστιες ζημιές και σχεδόν καταστράφηκε Η Μεταπολεμική Λειτουργία (1953–1960) Επαναλειτουργία: Μετά τον πόλεμο, το πλωτό μηχάνημα επισκευάστηκε και τέθηκε ξανά σε πλήρη λειτουργία από το 1953 έως το 1960. Η Διαδρομή: Η βυθοκόρος «όργωνε» κυριολεκτικά το ποτάμι, καλύπτοντας μια απόσταση 14 χιλιομέτρων στο Κιλκίς, από το χωριό Καμπάνης έως την Τέρπυλλο. Πώς έβγαζε τον χρυσό: Το μηχάνημα ξέθαβε τόνους άμμου από την κοίτη. Η χρυσοφόρος άμμος κοσκινιζόταν με νερό και περνούσε από ειδικές επιφάνειες με υδράργυρο, πάνω στον οποίο κολλούσαν τα ψήγματα του χρυσού για να διαχωριστούν. Το Αποτέλεσμα της Εξόρυξης Μέσα σε αυτή την επταετία (1953–1960), το πλωτό αυτό μηχάνημα κατάφερε να συγκεντρώσει συνολικά 1.355 κιλά καθαρού χρυσού (περίπου 48.000 ουγκιές), αποτελώντας τη μοναδική οργανωμένη βιομηχανική απόληψη προσχωματικού χρυσού στη σύγχρονη Ελλάδα. Αρχές του 1970 με τα ποδήλατα πηγαίναμε από το κιλκίς στο γαλλικό ποταμό και το βλέπαμε αυτό το τεράστιο μηχάνημα να σκουριάζει χαλασμένο μέσα στο ποτάμι πριν το χωρίο δίποταμο !

Η πλωτή βυθοκόρος, που κατασκευάσθηκε το 1939 από την εταιρεία Flaming and Ferguson για λογαριασμό της εταιρείας ”Χρυσωρυχεία Βορείου Ελλάδος” άρχισε να λειτουργεί από το 1940 στην κοίτη του Γαλλικού (Εχέδωρος) ποταμού, βόρεια από την Θεσσαλονίκη. Η δυναμικότητά της ήταν 5.000 κυβικά μέτρα την ημέρα. Οι κροκάλες της κοίτης κοσκίνιζαν με περιστροφικό κόσκινο, ανοίγματος περίπου 8 mm κι από το διερχόμενο υλικό λαμβανόταν ο χρυσός με αμαλγάμωση. Από το 1941 η βυθοκόρος δεν λειτούργησε ως το 1953 οπότε ξανακατασκευάστηκε από την εταιρεία Yuba Manufacturing Co San Francisco και ξανάρχισε η λειτουργία της.

Η βυθοκόρος παραγγέλθηκε στην Σκωτία απ'όπου μεταφέρθηκε σε κομμάτια και συναρμολογήθηκε στην κοίτη του Γαλλικού δίπλα στο χωριό Καμπάνη. Κατασκευάστηκε από την ναυπηγική εταιρία Fleming and Ferguson, είχε μήκος 40 μέτρα και πλάτος 17 και ήταν ατμοκίνητη με λέβητες Babcock & Wilcox ισχύος 300 ΗΡ και καύσιμο λιγνίτη. Εφερε άξονα με 82 σκαπτικούς κάδους και μπορούσε να ανασύρει ίζημα από βάθος έως 8 μέτρα. Η συναρμολόγηση της στον Γαλλικό ολοκληρώθηκε το 1939. Προφορική μαρτυρία κου Αν.Τσινίδη.