Η νομική και κατασκευαστική ύπαρξη του σταθμού/στάσης βασίζεται στην Κυβερνητική Απόφαση και Σύμβαση του 1923 μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και των τότε Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ). Σκοπός η δημιουργία εμπορικής διακλάδωσης μήκους 2 χιλιομέτρων από τον κεντρικό άξονα (που τότε ονομαζόταν «Στάση Τούζλα») με σκοπό αποκλειστικά τη βαριά μεταφορά του κρατικού μονοπωλίου αλατιού από τις Αλυκές. Στα αρχεία των απαλλοτριώσεων του σιδηροδρόμου το έργο καταχωρήθηκε με την αναγκαστική δέσμευση 14.427 τ.μ. για τις ανάγκες των γραμμών, του εκδοτηρίου και του χώρου εναπόθεσης.
Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία που αφορούν τη διοίκηση των Αλυκών και του ΟΣΕ, κατά την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Πιερία, ο σταθμός εγκαταλείφθηκε από το προσωπικό και λεηλατήθηκε. Αργότερα, το 1957, μια μεγάλη πυρκαγιά στα κονάκια της διοίκησης κατέστρεψε σχεδόν ολόκληρο το τοπικό αρχείο, με αποτέλεσμα πολλές καθημερινές λεπτομέρειες της λειτουργίας του να χαθούν από τα επίσημα κατάστιχα.
Ο σταθμός και η γύρω έκταση ανήκουν στην υποδομή του ΟΣΕ. Στα επίσημα δρομολόγια και τους χάρτες του δικτύου, η στάση «Αλυκή» έπαψε οριστικά να υφίσταται και να εξυπηρετείται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν έγινε η αναβάθμιση και ηλεκτροκίνηση της κύριας σιδηροδρομικής γραμμής Αθηνών - Θεσσαλονίκης, η οποία απομονώθηκε από τις παλιές τοπικές διακλαδώσεις. Επειδή ο σταθμός αποτελεί περιουσιακό στοιχείο του σιδηροδρόμου, η διαχείρισή του γίνεται από τη θυγατρική εταιρεία ΓΑΙΑΟΣΕ. Αυτός είναι ο επίσημος φορέας του ΟΣΕ που υπέγραψε τη μακροχρόνια μίσθωση για την τρέχουσα τουριστική αξιοποίηση του κτιρίου και των 7 βαγονιών που είχαν ξεμείνει στην περιοχή.