Το τυπογραφείο μεταφέρεται στην Καλλιθέα, στην οδό Σκρα 31, όπου και σώζεται μέχρι τις μέρες μας. Στο σπίτι αυτό, εγκαταστάθηκε η θρυλική “Βικτώρια”, ένα πιεστήριο αγγλικής κατασκευής, και η ομάδα που ανέλαβε τη λειτουργία του τυπογραφείου. Οι κομμουνιστές που απάρτιζαν την ομάδα έκοψαν μέρος των πλακακιών, έσκαψαν και έφτιαξαν υπόγειο μεταξύ των δύο δωματίων του σπιτιού. Αφού κατασκευάστηκε η κρύπτη που θα γινόταν η “στέγη” της “Βικτώριας” και των χειριστών της, έπρεπε να μεταφερθούν στο σπίτι η μηχανή και τα υπόλοιπα υλικά απ’ τα Χαυτεία όπου ήταν κρυμμένα. Για τη μεταφορά, επιστρατεύ-τηκε ένας καραγωγέας για να μεταφέρει τα εξαρτήματα ενός “αλευρόμυλου”, όπως του είπαν, προκειμένου να δεχθεί να κάνει τη δουλειά. Η μεταφορά πραγματοποιήθηκε, αλλά ο καραγωγέας που υποψιάστηκε πως δεν μεταφέρει “αλευρομηχανή” απαίτησε επιπλέον αμοιβή προκειμένου να “ξεχάσει” τη μεταφορά. Το σπίτι σφραγίστηκε και παρακολουθούνταν από μακριά σχεδόν ένα μήνα από μέλη της ομάδας του τυπογραφείου προκειμένου να εξασφαλι-στεί ότι δεν μίλησε ο καραγωγέας. Μόλις η ομάδα σιγουρεύτηκε ότι το σπίτι παραμένει ασφαλές, η “Βικτώρια” κατέβηκε στα σπλάχνα της γης μαζί με τα άλλα υλικά και το παρκέ του σπιτιού ανακατασκευάστηκε προκειμένου να είναι αδιόρατη η καταπακτή – είσοδος στο παράνομο τυπογραφείο. Ακόμα, για να γίνει αθόρυβη η μηχανή, μετατράπηκε από ηλεκτροκίνητη σε ποδοκίνητη και αργότερα σε χειροκίνητη, για μεγαλύτερη ασφάλεια. «Το κουζινέτα του πιεστηρίου τα αντικαταστήσαμε με ρουλεμάν και τύλιξα τα σίδερα με λάστιχο ποδηλάτου και έτσι έγινε το πιεστήριο σχεδόν αθόρυβο και ευκολότερο» διηγούνταν ο κομμουνιστής Βαγγέλης Μενεμένης, μέλος της ομάδας του τυπογραφείου της Οδού Σκρα (Ριζοσπάστης, 18.2.2007).

Οδός Σκρα - Καλλιθέα 2026. Η κατάντια ενός κράτους που θέλει να έχει καί Εθνική συνείδηση αλλά μόνον στην ταμπέλα και στην βιτρίνα του. Δεν αναφέρομαι ούτε στην πολιτική χροιά του ΕΑΜ ως Μέτωπο Απελευθερωτικό κατά τών Γερμανών, ούτε για τό ότι εκεί ήταν τό μεγαλύτερο πιεστήριο αντιστασιακών εντύπων στην κατεχόμενη Ευρώπη, ούτε ότι μεταπολεμικά τιμήθηκε ο ρόλος του από τούς Εγγλέζους στο Λονδίνο... -Αλλά στο πώς ένα κράτος το αντιμετωπίζει ως μνημείο λήθης στην απώλεια αγωνιστών σέ όλα τά μέτωπα ανθρώπων, που αγωνίστηκαν για την σημερινή υποκριτική και δήθεν ελεύθερη πολιτική εξουσία μίας χώρας. Ελευθερία και σφραγισμένα παντζούρια δεν πάνε μαζί καί από παιδί μεγάλωσα με αυτή την εικόνα, με το κρυμμένο μήνυμα ότι άδικα στιγματιστηκαν οι οικογένειες των αγωνιστών καί ναι, η υπερηφάνεια δεν μου αρκεί, δεν είμαι υπεράνω του πόνου που προκαλεί ο πόλεμος καί πολύ περισσότερο στο πόνο πού προκαλεί η " ειρήνη ". Υ.Γ. Το κτίριο ανήκε στον Β. Μενεμενή και ο ίδιος με άλλους αγωνιστές έστησαν κρυφά το παράνομο πιεστήριο1941-1944, με μία Βικτώρια όπως λεγόταν καί ήταν η πιο σύγχρονη για την εποχή της καί με την οποία τύπωναν όλο το έντυπο υλικό, προκηρύξεις εφημερίδες κ.α. Για άλλη μία φορά βλέπουμε ένα κτίριο να χαρακτηρίζεται διατηρητέο μνημείο με απόφαση του υπουργείου πολιτισμού (ΦΕΚ 235 τ.Β/-4...) καί νά υπάρχει αυτή η εικόνα. Σπύρος Ράμφος